'Stotterende sonnetten’. Die hebben we met elkaar gelezen, op weg naar Pasen. Teksten die dichtbij komen en raken. In het hart. In het vlees.
Zo heet ook de dichtbundel waar die sonnetten in staan van Roelof ten Napel (1993): ‘In het vlees’.
Zijn teksten gaan over verlangen dat geen uitweg vindt, liefde die snijdt, geloof dat hapert, schreeuwt, zwijgt. Soms ook zoeken naar God; die hem vaker kwijtraken dan vinden. En toch…
Het wordt spannend, de Stille Week!

Wat roepen Roelofs sonnetten in ons op? Herkennen we zijn existentiële vragen? En zijn voorlopige antwoorden – stotterend en wel?
In de drie vieringen op weg naar Pasen leggen we de oude woorden van het lijdensverhaal van Jezus naast deze nieuwe woorden. Niet om ze met elkaar te verzoenen, maar om ruimte te maken. Ruimte voor onze eigen vragen, ons niet-weten, ons struikelen en tasten, en voor die momenten waarop we Gods hart voelen kloppen onder onze eigen huid.

Op Witte Donderdag gaat het over gemeenschap. Over de vraag waar je de grenzen daarvan trekt, over waar je bij wil horen en waar niet. Zoals Roelof dicht:
‘ik zoek een samenzijn
dat een grens kent, maar van een andere aard, een van genade bevende lijn’.

Op Goede Vrijdag gaat het over pijn. Kanf iemand anders die voor je dragen? Roelof dicht over pijn:
en als ik je geknakte hand zie
begrijp ik, terwijl ik het niet weet,
dat zoiets ook in jou heeft geleefd –

Op Stille Zaterdag is nieuw begin het thema, nieuw licht na het donker. Hoe doe je dat in hemelsnaam, opnieuw beginnen, doorgaan met leven na het ervaren van heftige pijn?
Roelof dicht:
je stak je hoofd uit de tent,
deed je ogen
met moeite
open, en ik vroeg me af

of je zag wat ik zag,
die scherven daar,
verspreid over de grond

De dichtbundel In het vlees van Roelof ten Napel gaat over de vraag 'wat het betekent pijn te lijden, lief te hebben en te sterven - en voor wie je dat doet' aldus de achterflap.

De data van de diensten zijn:
Witte Donderdag, 2 april, 20.00 uur
Goede Vrijdag, 3 april, 20.00 uur
Stille Zaterdag, 4 april 21.00 uur